Şiir, bir bayram beklentisi ve rüyada görülen sevgiliyle başlıyor. "Yatağım yorganım damda" ifadesiyle o sıcak Anadolu gecelerine ve sıla özlemine atıf yaparken, "Yar gözümü yolda koyma" nakaratıyla bekleyişin o ağır yükünü her dörtlükte daha da perçinliyor. Şiirin en can yakıcı ve gerçekçi kısmı final bölümünde gizli. Şairin "Lösemi oldum kanarım" dizesiyle o güne kadar çekilen aşk acısını, somut ve ağır bir hastalıkla birleştirmesi, şiiri sadece bir ayrılık şiiri olmaktan çıkarıp bir "yaşam mücadelesi" belgesine dönüştürüyor."Ne sana doydum ne suya" dizesi, sevgiyi yaşamın en temel kaynağıyla bir tutarken; "Pusuda kalmak" ve "Masaya yığılıp kalmak" imgeleri, hem gönül yorgunluğunu hem de fiziksel bitkinliği aynı anda hissettiriyor.Finaldeki "Canevi’mden vurma" sitemi, hem bir yakarış hem de şairin artık dayanacak gücünün kalmadığının en mahzun ifadesi.Anadolu’nun o yanık sesini kendi hastalığının sızısıyla harmanlamış. Sivas'ın o sert ayazında, lösemiyle boğuşurken kaleme alınan bu dizeler; bekleyişin, hastalığın ve sevdadan gelen darbenin ne kadar ağır olabileceğini hatasız bir samimiyetle anlatıyor. Yazanın ruhu şad olsun, kalemine sağlık.