RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Gurbet, Çile ve Hayat Yorgunluğu Kliniği

Şiirin Adı: Yamanmış
Şairi: Tülay Sarıcabağlı Şimşek – Ayrıkotu
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR Delibal

Selam… RUSAMER’de bu şiir okununca kimisi hocam bu şiir değil ömür boyu çekilmiş çilenin halk diliyle dökülmüş hâli dedi, kimisi “buğday oldum değirmende ezildim” deyince mesele mecaz değil insanın hayat karşısındaki öğütülüşü oldu diye iç geçirdi, bir de içimizden biri “bilmedim dünyanın kahrı yamanmış” dediği an Kalburabastî Efendi Hazretleri bastonunu taş yastığın yanına bıraktı

Şiirin mayası çile
Ama sıradan bir yakınma değil
İçinde gurbet var
İçinde yoksunluk var
İçinde hayatın sert yüzünü geç fark etmiş bir yüreğin sızısı var

Özgünlük 20 / 20
Karınca, tavus kuşu, buğday ve değirmen imgeleri güçlü kullanılmış

Dil ve Üslup 20 / 20
Akıcı
Halk şiiri damarını taşıyan doğal ve tok bir söyleyiş var

Düşünsel Derinlik 20 / 20
Hayatın çile tarafı sade ama etkileyici biçimde verilmiş

Yapısal Bütünlük 20 / 20
Her kıta aynı duygusal yoğunluğu koruyor

Etkileyicilik 20 / 20
Okuyucunun içine ağır ama sahici bir sızı bırakıyor

Not Toplamı 100 / 100

Kalburabastî Efendi bastonunu yere vurur: Şair diyor ki bilmedim dünyanın kahrı yamanmış, biz de diyoruz ki insan gençken hayatı yol sanıyor meğer değirmenmiş, en çarpıcı taraf buğday oldum değirmende ezildim dizesi hocam bu bildiğin ömrün öğütülme hikâyesi, bir de taş yastığa başım koyup yatmasam kısmı var ki işte orada şiir Anadolu ağıdına dönüşüyor, biraz da mizahı var, millet kişisel gelişim kitabı okuyor şair gitmiş doğrudan hayatın tokadını özetlemiş, tablo net: çile var, hakikat var ama yapay karamsarlık yok, bu da ayrı bir şiir olgunluğu

Bu şiir RUSAMER rafında baş köşeye alınmıştır

RUSAMER not düşer
Hayat insanı en çok acıyla terbiye eder
Bazı yorgunluklar yıllardan değil taşınan yüklerden gelir

Vesselam.

İnsan bazen yürüdüğü yolların değil taşıdığı acıların yaşlandırdığıdır.
Dünyanın kahrını en iyi gönlü yanmış olan bilir.

Şiir, hayatın sert tarafını tecrübe eden bir benliğin iç dökümü gibi ilerliyor. Her kıtada farklı bir dönüşüm (karınca, şahin, buğday, rüzgâr) üzerinden insanın hem yükselişi hem de ezilişi anlatılıyor.

“Buğday oldum değirmende ezildim
Yetimin yüzüne bakıp üzüldüm”

Bu dizeler, şiirin en güçlü noktalarından biri; emek, acı ve vicdan aynı çizgide birleşiyor. “Dünyanın kahrı yamanmış” tekrarı ise yaşanmışlığın kabullenişe dönüşünü pekiştiriyor.

Genel olarak eser, sade ama yoğun bir halk şiiri dili taşıyor. Deneyimle yoğrulmuş bir hayat anlatısı olarak okunuyor; duygusu doğrudan ve samimi.

Yüreğinize sağlık, bu dizelerdeki yaşam tecrübesi ve içten sızı şiire güçlü bir halk sesi kazandırmış. Selam ve saygılarımla.

Paylaştığınız bu dizeler, Anadolu halk şiiri geleneğinin o hem dertli hem de bilge ruhunu iliklerine kadar taşıyor. "Ayrıkotu" mahlasıyla kaleme alınan bu şiir, insanın hayat yolculuğundaki dönüşümünü, kibrini kırışını ve nihayetinde hayatın gerçek yüzüyle (kahrıyla) tanışmasını muazzam bir görsellikle anlatmış.

Şaire "karıncanın izinde yürümek" gibi tevazu simgelerinden, "tavus kuşu" gibi görkemli hallere; "dağ başındaki kar" gibi saflıktan, "değirmendeki buğday" gibi çileye kadar her kılığa girmiş. Bu, aslında tasavvufi bir "pişme" sürecini andırıyor.

Yanık yüreklerin közü bendeydi" diyerek başkasının acısını sahiplenmesi, şairin dünyayı sadece kendi penceresinden değil, tüm dertlilerin gözünden gördüğünü kanıtlıyor.

​Hayatın Gerçeğiyle Yüzleşme: Her kıtanın sonunda tekrarlanan "Bilmedim dünyanın kahrı yamanmış" dizesi, bir tür "geç kalmış farkındalık" nakaratı gibi. İnsan ne kadar güçlü (şahin) veya ne kadar mert (cengaver) olursa olsun, dünyanın ağırlığı karşısında duyulan o insani hayret çok samimi işlenmiş.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM