Anadolu'nun kadim buğday kültürünü ve toprağın sabrını ne güzel özetliyor. Bahsettiğiniz o "sıkı kavuz yapısı" muhtemelen Siyez ya da Kavılca gibi genetiği korunmuş, modern müdahalelere direnmiş atalık tohumları çağrıştırıyor.

Güneşin kavurduğu o sert kabuk, aslında içinde koca bir hayatı saklayan bir zırh gibi. Fakir toprakta boy gösterip de kimseye muhtaç olmamanın vakarı var bu buğdayda.

Kara değirmende ezilen sadece dane değil, bir kış boyu beklenen umuttur.
​Ekmeğin Aşkı: Ateşle buluşan hamur, sabrın en somut ve en lezzetli halidir.
​"Güvelenmiyor merhametsiz yaz akşamları buğday..."
​Bu mısra aslında çok teknik bir gerçeği, doğanın bilgeliğiyle harmanlıyor. Sıkı kavuzlu buğdaylar, dışarıdan gelecek zararlılara karşı kendi savunma mekanizmasını kurar; tıpkı hayatın zorluklarına karşı dik duran, özünü koruyan insanlar gibi.

TEBRİKLER şairim