KARAKOL

Sakin kafayla düşününce hatalı bendim,
Hatanın bende olduğunu anladım.
Sensiz olmuyor, perişan oldum;
Vazgeçtim deliliğimden, akıllandım.

Yazıp dilekçemi savcılığa, karakola,
Evden uzaklaştırmayı kaldırttım.
Gidip şikâyetimi geri aldım;
Hiç seninle bu kadar ayrı kalmamıştık.
Tartışsak bile özür dileyip barışmıştık,
Ne oluyor bize, gereksiz yere bağrıştık?
Biz beraber her türlü zorluğu aşmıştık.

Ev sanki başıma yıkılacak gibi,
Işıklar sabaha kadar yanıyor.
Ne çayın tadı var ne yemeğin lezzeti;
Huzurum yok, neşem, sevincim yok.
Müebbet yemişim gibi, deli gibi;
Salondan balkona, balkondan odaya,
Odadan mutfağa, mutfaktan yatağa
Dolanıp duruyorum, yatamıyorum.

Gecem bitmiyor, günüm geçmiyor.
Komşular soruyor: "Eşin nerede, görünmüyor?"
"Şehir dışına çalışmaya gitti" diyorum.
"Tartıştık, şikâyetçi oldum,
Evden uzaklaştırma aldı" diyemiyorum.
Utanıyorum, yalan söylüyorum.

Özledim seni aşkım, hem de çok...
Alaylı gülüşünü, deli bakışını,
Ansızın sarılmanı, şakalarını özledim aşkım.
Sensizliğim kara toprak olsun ki özledim,
Gözlerim ateşe aksın ki özledim,
Bedenim kurusun, ruhum çürüsün ki;
Allah şahidim ki özledim asi deli.

Çocuklar da dayanamıyor, her gün ağlıyorlar,
Yiyip içmiyorlar, yüzüme bakmıyorlar.
Anneannelerine, babaannelerine, amcalarına şikâyet ediyorlar.
Ben sana, onlar bana ceza verdi;
Senin de burnunda tütüyorlar şimdi.

Hiçbir şey olmamış gibi davranma,
İkimiz de suçluyuz, birbirimizi suçlamayalım.
Bırak bu inadı gel artık, serbestsin.
Sevdiğin yemeği, tatlıyı yapıyorum,
Aşk karası çayımızı demliyorum.
Ne yalan söyleyeyim, sensizlik zormuş;
Gel bu akşam, bekliyorum aşkım.
Karakola gidip şikâyetimi geri aldım.

Çetin Tiktaş