Bir ummanım ben, derinmi derin,
Duygularım fırtına, bazen sakin,
Umutları gözlerinde kaybolanların,
Her dalga bir sır, teleftir yutanların.

Yüreğimde bir ateş yanar, ama sönmez,
Kimi zaman alev alev, kimi zaman bir kıvılcım.
Kimi yükler ağır, içimde bir dert,
Her aahımda yankılanır, kaybolmuş bir şarkı.

Bir rüzgarım ben, özgür ama tutsak,
Kimi zaman sert eser, kimi zaman nazik.
Düşlerimde kaybolmuş kuşlar gibi,
Uçmak ister, prangalar ne yazık.


Bir ağaç gibiyim, köklerim derin,
Zamanla büyürken, acılarım da serin.
Dallarımda umut, ama meyvelerim hüzün,
Her yaprak döküldüğünde, içimde bir sükun.

Bir yolcuyum ben, bilinmez diyarlara,
Her adımda kaybolur, her durakta yara.
Kimi zaman bulurum kendimi,
Kimi zaman unuturum, kaybolmuş bir hayal gibi.

Bir melodiyim ben, içimde bir hüzün,
Her nota anı, her ses bir hasret.
Hayatın ritmiyle dans ederken,
Kendimi kaybettiğim , yerde bulurum.

Bir yıldızım ben, gökyüzünde parlayan,
Ama karanlık gecelerde kaybolan.
Işığım sönse de, umutla yanarım,
Her düşüşümde yeniden doğarım.

Bir gölge gibiyim, peşimde dolanan,
Kimi zaman kaybolur, kimi zaman bulan.
İçimdeki savaş, görünmez bir düşman,
Her yarada bir hikaye, her izde bir an olan.

İşte böyleyim ben, karmaşık ve yalnız,
Bir deniz, bir rüzgar, bir yolculuk, bir ağaç.
Her gün yeniden doğar, her gün yeniden yaşarım,
İçimdeki duyglar, asla boş olmayan.

Bir gün belki bulurum, kaybolmuşları,
Sevgiyle sarmalarım vatan gibi aşkımı,
Kendimi ararken, belki de bulurum,
Her aahımda yeni bir başlangıç,
Yaşamanın gayesini bilirim.

MEHMET INANKIL