Suskun kral… uyan, gör,
İçinde saklı koca bir ömür.
Sustuğun her kelime, bir yara oldu,
Şimdi konuşmazsan, kalbin yoruldu.

Tahtın yok belki, ama yüreğin var,
Yıkılmış olsan da içinde bir diyar.
Kimse bilmez nasıl savaştığını,
Gülüşünün altında sakladığını.

Suskun kral… uyan artık,
Bu sessizlik sana dar artık.
Zincirlerini taşıdın yeterince,
Bir kez de kendin için kalk, dik dur iyice.

Sana yük olan her şeyi bırak geride,
Kırılan ne varsa kalsın eskide.
Sen hâlâ ayaktasın, bu bile zafer,
Her düşüşten sonra kalkmak kader.

Gözlerini aç, bak kendine,
Kaybettiğin sensin aslında yine.
Aradığın güç dışarda değil,
O güç zaten senin içinde, eğilme, eğil.

Suskun kral… bu son çağrı,
Ya uyanırsın ya da kalırsın yarı.
Hayat beklemez, zaman acımasız,
Ama sen hâlâ güçlü, hâlâ arsız.

Konuşmak değil bazen mesele,
Bazen sadece yürümek ileriye.
Bir adım at, gerisi gelir,
En karanlık gece bile sabaha yenilir.

Suskun kral… uyan, gör—
Sen sandığından çok daha büyüksün, çok daha kör.
Perdeleri kaldır, gerçeği seç,
Kendi hikâyende artık sen geç.

Ve unutma…
En güçlü kral, sessiz olandır,
Ama gerektiğinde dünyayı ayağa kaldırandır.