Klasik Türk edebiyatının hikmetli geleneğini modern bir duyuşla birleştiren, derinlikli bir "hâl arzı" niteliğinde. Şiirinizde hem bir sitemin izleri hem de yüksek bir ahlaki duruşun (Hasaani duruş) manifestosu var.
​
İlk dörtlükteki "Körler pazarında okunsun diye" ifadesi, sözün kıymetini bilmeyen bir çağda yazmanın hem trajedisini hem de asaletini vurguluyor. Işığa sırtını dönenlere inat, "asra miras" bırakma iradesi çok güçlü.
​
"Gönül pazarında geçmedi nakit" dizesi, maddiyatın ve sığ çıkarların manevi derinlik karşısındaki geçersizliğini harika özetlemiş. Sözün "lâl-i gevher" (yakut ve mücevher) sayıldığı bir dünyada, karşılık beklemeden yapılan bir hakikat yolculuğu seziliyor.
​
Üçüncü dörtlükteki "İki değil, birlik olanlar bilsin" vurgusu, tasavvufi bir derinliğe işaret ediyor. Kibrin gölgesinden kaçınmak, ancak bu birlik bilinciyle mümkün kılınmış.

​Son bölümlerdeki "kadı nişanı" ve "adalet" vurgusu, sadece hukuki bir terim değil; vicdani bir pusula olarak sunulmuş. Arif bir gözle bakmak, dış kabuğu delip öze ulaşmak demektir.

Finalde geçen "Hasaani" ifadesi, şiire hem özel bir imza hem de tarihi/manevi bir referans yükleyerek metni mühürlemiş.

​Kısacası; kaleminiz, "hiç edilmeyecek" kadar kıymetli bir adalet ve edep arayışını kağıda dökmüş.

Sözünüzün pazarının, kıymetini bilen "arifler" olması temennisiyle.