Doğanın ilk yeşili altındır,
Ayva çiçek açmadan önce Öfkem sana değil Dağlardan yükseklere. bütün yıldızlardan kıvılcım yalnızlığa düşüyor. kederin sararmış yapraklarda,
melankolinin rüzgârda,
özlemin sokaklarda olduğu yerdir.Tutku, kin, nefret dallarda;
yalnızlık, pişmanlık toprakta;endişe ve tükenmişlik gölgede.Kıskançlık ve içsel kaos ruhsal fırtınada,
varoluşsal kaygı yağmurda.Saplantı damlalarda,
bastırılmış öfke gökyüzünde,
sessiz acı akşamda.Boşluk ve anlamsızlık
sokak köşelerinde,utanç ve suçluluk rüzgârda.
Hırçınlık ve hassasiyet yaprakta,hayal kırıklığı toprakta,korku ve panik ani esintide.
Kaygı, yorgunluk, anksiyete uzayan gecede,
mutsuzluk ve hüsran karanlıkta.
Yetersizlik ve içe kapanma
sessizlikte,saklı aşk derinlerde.
Kaybolmuşluk ve tutsaklık
köklerde, içsel fırtına içte.
Çaresizlik ve karamsarlık gökyüzünde,
anlam kaybı sislerde.Sessiz çığlık rüzgârın içinde,
içsel isyan çatlayan dallarda,
yoğun özlem her nefeste.Ve hepsi—
her yerde: