​Güneş tepede yalaza, yanar da yanar,
Sarı başak boyun büker, toprağı anar.
Düvenin üstünde çocuk, bir hayale dalar,
Savrulur ekinler, yelinen harman yerinde.

​Anam ayran yaymış, buz gibi bakır tasta,
Babamın kaşı çatık, sanasın gönlü yasta.
Ter düşer toprağa, şifa bekleyen hasta,
Saman toza karışır, selinen harman yerinde.

​Anadolu’nun bağrı yarık, ekmek aslan ağzında,
Yaba kalkar havaya, bereket var tözünde.
Yalan dolan eğlenmez yiğitlerin sözünde,
Hak yerini bulur, halinen harman yerinde.

​Sıcağın bağrında döner durur koca teker,
Çiftçi milletinin kahrını ancak toprak çeker.
Akşama dek dövülür, rızkı Mevla’m döker,
Ekmek kavgası bu, belinen harman yerinde.

​Hasat biter de diner nihayet bu telaşe,
Şükür düşer dile, katık olur her aşa.
Kış kapıya dayansa da gelmez zeval başa,
Ambarlar dolar taşar, gülinen harman yerinde.