BEN ÖÐRETMENÝM

​Ben öðretmenim,
Elimde tebeþir deðil, umut var.
Sýnýfým bir dünya,
Her öðrencim baþka bir bahar.

​Bir harf öðretirim, koca bir ömür baþlar;
Bir soru sorarým, bin hayal uyanýr.
Yorulurum bazen
Ama bir "öðretmenim" sözüyle
Bütün yorgunluðum daðýlýr.

​Ben öðretmenim,
Tahtaya deðil, yazýyý yüreklere yazarým.
Silgiyle silinmez izler býrakýrým,
Bir çocuðun gözündeki ýþýðý yakarým.

​Karda, kýþta, güneþte, yaðmurda
Yolum hep okuluma çýkar.
Ben öðretmenim,
Geleceði þekillendirenler elimden çýkar.

​Ben öðretmenim,
Kurtköy’ün sabahýnda ayaz vurur yüzüme
Ama sýnýfa girince içim ýsýnýr.
Ýstanbul’un bir ucundan kalkýp gelirim;
Çünkü okulum, sýnýfým bana bir ev,
Her çocuk ülkem için bir yarýn.

​Ben öðretmenim,
Çantamda sýnav kâðýdý deðil;
Vicdan, merhamet, dert taþýrým.
Birinin ekmeði yoksa bölerim ekmeðimi,
Birinin gözü dalmýþsa sessizce omzuna dokunurum.
"Buradayým" derim, kelimesiz.

​Bazen E-5’in gürültüsü karýþýr dersime,
Bazen yaðmur vurur pencereye.
Ama kalem elimde titremez hiç
Çünkü bilirim: Bir harf, bir dokunuþ bir ömrü deðiþtirir.

​Ben öðretmenim,
Velilerin telaþý, müdürün bakýþý;
Notlarýn, zümrelerin arasýnda kaybolmam.
Bir öðrencim "Öðretmenim!" diye seslenince benim için,
Bütün Ýstanbul susar, dünya durur.

​Ben öðretmenim,
Emekli olurmuþum, ne yazar?
Samandýra’nýn sokaklarýnda her zil sesinde irkilirim,
Her çocukla güne yeniden baþlarým.

​18.04.2026
Yazan: Çetin IÞILDAK