İçimde isyanlar var, sensizliğe dayanamayan her hücrem,canımdan öteye geçmeye kararlı...
Anlayamazsın sensizlikte nasıl varolmaya çalıştığımı...

Bilsem kalamam yanında ve kalmak için bilmediğim yollarda kaybolmayı seçtim,
Ve bilsen ne acılardan geçtim...

Bırak böyle kalsın gölgen, belki arşın gölgesi bu dünyada aşkın gölgesi...

Artık seni yazmayacağım diyorum ya susuşlarımın isyanına geliyor kalemler ve bastırıyor içimde biriken tüm kelimeler....

Ben bir melek hapsettim içimde,o meleğin tutsaklığı kaldı sende...

Kaç deniz mavisini taşıdı başka kıyılara sen yoksun diye,kaç gece maviyi taşıdı içinde seni düşünüyorum diye ve ben kaç kez hayal ettim gözlerini gece mavisi düşlerde...

Aşk benim kaderime bu kadar güzel yazılsaydı, seni sevmeye yetmeyecek nefesim sanırdım...

Sordum kurşun kaleme
Neden bu kadar şiir yazdın ona,
Beni de onu da kurşuna dizer gibi
Dizdin satırlara kelimeleri
O ne hisseder düşünmedin
Ben ne hissederim sormadın...
Bizi şiir şiir kurşunladın...
Kavuşturmadın...

İki kişinin saklı bir dünyası olursa,biri başına yıkabilir ama bir kişinin iki kişilik saklı dünyası kendi başına dönebilir...Sen iki kişilik dünyamsın...

Bir şiir olup kalacaksın aklımda, en sevdiğim dediğim...

Ben bu hayatı kahraman olamayacak kadar savaşsız yaşadım...Savaşsaydım ilk seni kazanırdım...

Korkuları bir kenara bırakmayı bilmiyorum ama üzerine üzerine yürümeyi öğrendim...