Sendeki nefret boş bir asabiyet bende ki candan sevgi
Yüreğimin ikizi bu nasıl aşk bir türlü anlamadım gitti
Sendeki her nedense hala kara kış bende ki nisan yağmuru
Aşkı yaşamadan henüz gençliğin yarısında yağamadan bitti sonu
Sevgilim...

Sessiz karanlığın esaretinde bütün iyi güzel duygular silindi
Yüzünde masumiyetin yerine ümitsizliğin umutların acıları alınıp belerdi
Bu kalbi sen sevmezsen elbet bir seven olur ama aslında değeri bilinmedi
Yüreğindeki nefretin iştihamı mutluluğu uzaktan seyrettirip ayrılığı seçti
Sevgilim...

Sen bir adım gelmiş olsaydın şayet bana şüphesiz kalbine aşkı sevgiyle yağardım
Her şeyden çok bir tek seni senden yemin ederim daha çok canı gönülden severdim
Her nerede olursan ol fark etmezdi hatta seninle cehenneme bile gelirdim
Kalbinin nefreti maalesef aşkımızın arasına duvar örüp artık çoktan girdi üzgünüm
Sevgilim....


Ali ÇETİNKAYA