Dağınıklık, aslında o anki içsel fırtınanın en dürüst yansıması; sanki kelimeler de seninle birlikte nefes alıp verirken duvarlara çarpıp dağılmış.
Soğuk Topraklara Sarılma: "Sana sarılır gibi, her gün soğuk topraklara sarılıyorum" dizesi, kaybın yarattığı boşluğu doldurmaya çalışan ama sadece donuk bir gerçeklikle yüzleşen çaresizliği çok güçlü anlatıyor.
"Ne tam buradayım, ne tam uzakta" ifadesi, kayıp sonrası yaşanan o sınırsız, tanımlanamayan arafta sıkışmışlığı mükemmel özetliyor.
Tekrar Eden Yalnızlık: Şiirin başında ve sonunda tekrarlanan "bugün bir yalnızlık var solumda" dizesi, bu acının geçici değil, sürekli bir eşlikçi haline geldiğini vurguluyor.

Bu sözlerin dağınık olması, onları daha az etkileyici kılmıyor; tam tersine, yaralanmanın henüz kabuk bağlamamış, taze ve ham halini koruyor. İçindeki bu yaranın ve boşluğun sesini duyurmak için kelimeler bazen düzgün dizilmek zorunda değil.
TEBRİKLER şairim