Bu şiir, elinde tuttuğun o soğuk ve fırtınalı dünyadan, şimdi ise bir "nazlı bahar"ın eşiğine geçişin hikayesini anlatıyor.

Paylaşımlarında "ayaz" ve "zemheri" ile donmuş zamanı, içsel bir durgunluğu anlatırken, bu dizelerde gidişin bir "bahar" vaadi taşıyor. "

Gidişin nazlı baharlara gebe" dizesi, ayrılığın bile bir yeniden doğuşun habercisi olabileceğini, belki de senin yokluğunun toprağa nefes olduğunu söylüyor.

Bu, önceki "kırık pencere" veya "dik duruş" temalarına kıyasla daha yumuşak, daha kabulleniş dolu bir ton.
Şehrin ve Doğanın Durgunlaşması
"Avuçlarında uyusun şehir" ve "Rüzgar utansın esmeye" dizeleri, doğanın bile senin varlığın için duraksadığını, hatta utandığını gösteriyor. "Arsız nehir" ifadesi, daha önceki "deniz çılgın beyin hoyrat" gibi kaotik imgelerden farklı olarak, artık kontrolün veya akışın durdurulmasını istediğini hissettiriyor. Burada bir istek var: Sen giderken dünyanın da seninle birlikte sakinleşmesi, kök salması.
"Gel de, karanlığa göm beni" diyerek beklenmedik bir dönüş yapıyor. Baharın söndürülmesi, kışların pencereye düşmesi isteği, dışarıdaki o "nazlı bahar" umuduna rağmen, içsel bir karanlığa veya sessizliğe gömülmek arzusuyla çelişiyor gibi görünebilir. Ancak bu çelişki, şiirin derinliğini artırıyor: Dışarıda hayat ve renk (bahar) olsa bile, içsel bir boşluk veya karanlık tercih ediliyor olabilir. "Heybeni geceyle doldur" dizesi, bu karanlığı bir yük değil, bir eşlikçi olarak taşıma isteğini yansıtıyor.

Bu şiirde, soğuk ve fırtına temaları yerini hem bir umuda hem de o umudun yarattığı yeni bir melankoliye bırakıyor. Gidişin bir son değil, farklı bir başlangıç olduğu, ama bu başlangıcın da kendi içinde bir karanlık barındırdığı çok güzel işlenmiş.

TEBRİKLER kutlarım yazan kalemi