Ruhun Kırık Aynasında Kalan İz: Şiir Lekesi
"Bu dizelerde; modern insanın kentlerdeki o 'sokaksız' ve kimsesiz yalnızlığını, sinema afişlerine ekilen döllenmemiş umutlar üzerinden işledim. Kurt gözlerindeki nöbet biterken, bir kadının gölgesini yabancı bir tende bırakıp kendi yaralı mahremine, yani evine dönüşündeki o hüzünlü kopuşu dile getirdim.

'Sırsız yanımın' yırtılmasıyla, insanın kendini gördüğü o aynanın kırılışını ve sevdanın teni terk edişiyle üşüyen bir 'deniz yüzü' resmettim. İmgenin cam tepelerde sekmesi gibi, aşkın da artık sadece keskin ve parçalanmış bir hayal olarak kalışını mısralara döktüm. 'Kalan renklerde üşümeyecek misin?' sorusuyla; gidenin ardından dünyanın tüm renklerinin nasıl birer ayaza dönüştüğünü ve geride kalanın bu çıplaklıkla nasıl baş edeceğini sorguladım. Bu şiir; ışığı kırılmış gözlerin, teninden yakışığı gitmiş sevdaların ve ruhun aynasında kalan o silinmez şiir lekesinin hikâyesidir."