İnsanın bedeni rahatsız olunca,
Elbet bir gün iyileşiyor.
İnsânın ruhu hasta düşünce.
Tedavisi mümkün olmuyor ruhun.

Aşkta bedene değil, ruha işler.
Sevmek ise, hem ruha hemde bedene..
Yürekten severiz deriz ama,
Oysa asıl seven beyindir aslında.

Onu görünce kalbin hızlı atması,
Sevgi tomurcukları hormonu saçar.
Rabbim hem aşkı, hemde sevgiyi.
Verirse, bu büyük bir mükafattır.

Yorgun düşersin sevdiğin sarılır,
Oracıkta biter bütün yorgunluğun.
Sarılmak en güzel sevgi gösterisidir.
Leyla mecnun bir masaldır.
Asıl masal olmayan, bizim aşkımızdır.

Bu masalın içinde büyürken biz,
Zamanın izleri dolunca yüzümüze,
Aynada gördüğün o yorgun çizgiler,
Birer nişanedir sevdamızın özüne.

​Ne gözlerin rengi, ne saçın karası,
Yılların telaşına kurban gitse de,
Ruhuna işleyen o ince sızı,
Her bakışta yeniden yeşerir içimde.

​Gözlerin, o eski liman gibi hâlâ,
Ruhumu dindiren, sükûnete erdiren.
Bedende can çekilip, takat kalmasa da,
Gönül o limanda bulur son nefesi.

​Bir tebessümün yeter, yorgun ruhuma,
Bir tutuşun ellerimi, ısıtır içimi.
Bu dünya yalan, aşkın hakikat olduğu,
Bizim hikayemiz, en gerçek masal şimdi.