Belki duyar dostlar, bu feryadımı,
Derdimi bir dosta, açamıyorum.
Felek kırmış benim, kol kanadımı,
Neşelenip dostlar, uçamıyorum.

Yaşamım bozuldu, gitmez dengeli,
Bağrıma saplamış, kader çenkeli.
Önümde bulunan, bir çok engeli,
Geçmek istiyorum, geçemiyorum.

Arkadaşlar çoktan, müzeye gitti,
Kötü yaşam beni, derbeder etti.
Kırk yıllık gardaşlık, tükendi bitti,
Dostluk kahvesini, içemiyorum.

Düşüne düşüne, bağrımı yaktım,
Yıllarca her şeyi, kafaya taktım.
Artık bedenimi, serbest bıraktım,
Hayatıma kalıp, biçemiyorum.

Her gelen atıyor, bana bir tokat,
Dizlerim titriyor, kesilmiş takat.
Ayaklar gitmiyor, olmuşum sakat.
Dertlerin içinden, kaçamıyorum.

Gençlik yıllarımı, daim özlerim,
Hayallere dalar, ağlar gözlerim.
Ben ŞairAydın’ım, tükendi ferim,
Çevreme ışığı, saçamıyorum.

Şair Aydın Tazegül