Aşık Lüzumsuz’a (Sadık Dağdeviren) hürmetlerimle....

Denizli’de doğmuş, özü bir toprak,
Kültür bahçesinde yeşil bir yaprak,
Kırk yılın emeği, her yanı ak pak;
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Şu memleketi adım adım gezmiş,
Tarihi, kültürü kalemle çizmiş,
Nefsini yenerek kibrini ezmiş;
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Seksen bir ilini şiirle sarmış,
Uluslararası ilme can vermiş,
Onun derdi sadece "gönül" kârmış;
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Mahlası "Lüzumsuz", kendi elzemdir,
Sözü şifa saçar, derde merhemdir,
Vefayı bilmeyen ruha sitemdir;
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Ununu eleyip eleği asmış,
Âşık Lüzumsuz yetmişine basmış,
Hâlâ yazar; bu ne azim, mahlasmış!
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

O, çağı yakalar kopyayla bazen,
Nezaket umar da yorulmaz yazan,
Asıl kopyacı; her rüzgârla sızan;
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Diyenler ne kadar tanımış seni?
Deryada bir sığa bakmışlar belli.
İçinde kim yüzer, nerede sonu?
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Yazdığı çiçekse, sanma ot ve çöp,
Akıllı bilir şifa ne kim tabip,
Nedir bu celal, niye buldular kulp?
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Dijital çöplükte kirli yorumlar,
Kimin ne attığı belli forumlar,
İçi boş kalemler, böyle durumlar,
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.

Mesut der ki; emek kutsal bir sancı,
Dünya bir yolcu dostum, O bir hancı,
Yine herkesin kendine inancı,
Lüzumsuz görüp şarlatan demişler,
Bilip bilmeden kul hakkı yemişler.