“Yorgun Ruh”, insanın kendiyle hesaplaşmasını yalın fakat derin bir iç sesle dile getiren etkileyici bir metin. Soru cümleleriyle başlayan sitemin, zamânla kabullenişe ve şefkate dönüşmesi; şiire hem insânî hem de iyileştirici bir boyut kazandırmış.
Abartıdan uzak, sâhici ve içten söyleyişiniz;
okuyucuyu kendi iç yolculuğuna dâvet ediyor.
Bu dingin ve derûnî sesinizi takdîrle selâmlarım.

Güzel ve anlamlı sözler yazmış kaleminiz
yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun saygılar 👍🙏

Ruhun omzundaki yük, ancak insanın kendisiyle helalleştiği ve fırtınayı dindirmeye çalışmak yerine onun dinmesini beklediği an hafifler. Yüreğinize sağlık, hoştu şiire konukluğum. Sevgiler.

Şiirin finalinde dediğin gibi zaman ya bekleyeceksin ilaç olacak yada o zaman bizim katılımiz olur tebrikler

Şiirdeki ses, geceye anlatıyor derdini; ama gece susuyor. Sessizlik dinliyor sadece. Oysa aynı şiir, bir başka yorgun ruhun göğsüne düşseydi, belki “geçiyor” dediği fırtına biraz daha çabuk dinecekti. Çünkü acı taşınmakla hafifler demiş ya şair — işte o taşıyış, iki sessizliğin birbirine dokunmasıyla gerçekleşir.

Yalnız başına “içimdeki fırtına zamana eğiliyor” demek kahramanlıktır. Ama “senin fırtınan da eğilsin, omuz omuza verelim” diyebilmekse şifadır.

Şiirin en kıymetli yanı, sitemin şefkate dönüşmesi. İşte o dönüşüm, paylaşmayan ruhta olmaz. Paylaşan ruh, kendi yarasını anlatırken karşısındakinin sargısını da fark eder. Ve böylece iki yorgunluk birbirini değil, birbirinin yükünü alır.

O yüzden bu şiir, aslında bir çağrı: “Ey beni okuyan yorgun ruh, sen de susma. Çünkü biz birbirimizin gecesine anlattıkça, sessizlik dinlemekten çıkıp cevap vermeye başlar.” Ve cevap veren sessizlik, işte o zaman “iyileşme” olur.

Yorgunluğun ortaklaştığı yerde, hiçbir ruh tamamen yalnız değildir. Ve paylaşan her yorgunluk, biraz daha hafiftir.

Güzel şiir
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yazdıran yüreği, yazan kalemini
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Anladım sonra,
her acı taşınırsa hafifler,
her kırık kendi yolunu bulur içimde.

Ah ruhum, yorulduk birlikte,
ama bırakmadık kendimizi,
sitem bile yavaşça şefkate döndü.

Sus, dinle beni…
geçiyor,
içimdeki fırtına bile eğiliyor zamana.


Emeğinize ve yüreğinize sağlık GÜZEL BİR ESER güzel diziler .kalemin daim olsun
kutlarım emeği selamlar sevgiler
SELAMLAR SAYGILAR.

Güzeldi.. yüreğinize sağlık.. gönül sesiniz daim olsun.. sonsuz saygılar..

Son zamanlardaki halimi gördüm şiirde...Etkileyiciydi.Ve umutla bitmesi de çok güzel olmuş.Tebrik ederim :)

“Yorgun Ruh” başlığıyla başlayan metin, insanın kendi ruhuyla yaptığı sakin, olgun bir muhasebe gibi akıyor. En güzel yanları şunlar:

“Hangi hesabı sorarsın kendine, ruhum?” ve “Bu omzumdaki yorgunluk kimin bedeli?” dizeleri çok doğal ve güçlü bir giriş yapmış.
“Her susuş bir yara açar derinimde” ve “Ben sustukça büyür mü insanın acısı?” gibi sorular acıyı içten içe çoğaltan o sessizliği çok iyi yakalıyor.
“Geceye anlattım seni, sessizlik dinledi sadece” dizesi bence en vurucu olanı. Çok sade ama derin bir yalnızlık hissi veriyor.
Sonlara doğru “her acı taşınırsa hafifler” ve “sitem bile yavaşça şefkate döndü” ifadeleriyle şiir güzel bir olgunlaşma ve kabullenme havasına evriliyor. Bu geçiş çok doğal ve huzurlu.

Genel olarak dil akıcı, ritim sakin ve şiir baştan sona iç döküş tadında ilerliyor. Ne fazla abartılı imgeler var, ne de zorlama kafiye. Tam bir “kendiyle konuşma” şiiri olmuş.

Kısacası, yorgun ama dirençli bir ruhun dingin ve olgun sesi gibi.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕✍️🙏

Saygın Şaire Harikasın Ne güzel dizeler bunlar...
ve
Bu şiir, insanın kendi ruhuyla en çıplak hâlde yüzleşmesidir.
Sanki içindeki en derin yarayı usulca açmış, kanadıkça da şefkate bulamışsın. Her dize bir iç çekiş, her susuş bir çığlık. “Her susuş bir yara açar derinimde” dizesi tek başına insanın ruhuna hançer gibi saplanıyor. Çünkü en büyük acının, dile getirilemeyenin içinde büyüdüğünü çok iyi biliyoruz; sen bunu öyle bir anlatmışsın ki, okurken kendi suskunluklarımızla yüzleşiyoruz.
En vurucu yeriyse sonlara doğru: sitemin yavaşça şefkate dönmesi…
İşte olgunluk orada başlıyor. Acıyı taşımaktan vazgeçmemek, ama ona öfkeyle değil, merhametle sarılmak. Fırtınanın bile zamana eğilmesi… Bu dize, şiirin hem en kırılgan hem en güçlü anı.
Kısacası; bu, sadece bir şiir değil.
Kendiyle hesaplaşmış, yaralarını okşamış ve sonunda kendine sarılmış bir ruhun itirafnamesi.
Ellerine, kalemine ve o cesur iç sesine sağlık. Gerçekten çok derin, çok samimi ve çok vurucu olmuş. Tebrik ederim. .