Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapandı,
İçimdeki yangın değil, sanki bir tufandı,
Güneş doğdu dediler, benim ruhum inandı,
Ben kendimi bir kuyuya atmışım usta.

​Yol bitti de ben mi hala yürüyorum?
Diri miyim yoksa hayal mi kuruyorum?
Dost elini tutsam, diken görüyorum,
Ben huzuru çıkmaz sokakta satmışım usta.

​Dili yok ki sızımın, anlatsam duyulmaz,
Bu öyle bir yara ki, sarmakla onulmaz,
Gönül evim virane, artık misafir konulmaz,
Ben neşeyi hüzne katmışım usta.

​Gözümden dökülen yaş değil, ömürdür,
Geriye kalan sadece bir avuç kömürdür,
Yalnızlık dediğin en ağır mühürdür,
Ben kendi sessizliğimde batmışım usta.

​Vakit doldu, ne söylesem artık kelam az,
Bahar gelse ne çıkar, bende bitmez ayaz,
Alnıma yazılan bu kara, silinmez beyaz,
Ben ölmeyi yaşamaktan tatmışım usta.

Mehmet kocakaya