Sensizlikten bir bilsen nasılım ne haldeyim
Yaşamaya çalışan kanatsız kuş gibiyim
Uzaklarda kimsesiz ıpıssız yâd eldeyim
Bir dağın yamacında tek kalan taş gibiyim

Yalnızlıkla dost oldum yaşıyorum gülmeden
Nasıl yaşarki insan bir tarafı olmadan
Deli divane gibi geziyorum bilmeden
Bedeninden ayrılmış kesik bir baş gibiyim

Tek hayalin var bende onunla sırdaş olduk
Biz kederle hüzünle ayrılmaz gardaş olduk
Acıları bölüştük ağladık paydaş olduk
Gözlerden damla damla dökülen yaş gibiyim

Sanki bir atom yemiş virane şehir gibi
İçinde deprem olmuş bulanık nehir gibi
Ben eski ben değilim gör şimdi zehir gibi
Tadı tuzu olmayan yutulmaz aş gibiyim

Bir başka hüzün çöker akşamın yedisinde
Kendimi buluyorum dostlar meyhanesinde
Unutuyorum bazen kadehler sayesinde
Senden sonra ben artık meylerle eş gibiyim

İçimdeki bu yangın büyüdü kora döndü
Görmüyorum kimseyi gözlerim köre döndü
Sancılarım durmadı dermansız sır,a döndü
Ağrısı hiç durmayan çürümüş diş gibiyim

İşte böyle sorarsan merak edip halimi
Sensizlik kırdı benim bükülmeyen belimi
Çektim fani dünyadan ayağımı elimi
Şunu bil ki ben sensiz dolmayan boş gibiyim

Her geçen gün zor nefes alıyorum gel artık
Sensizlikten kurudum soluyorum gel artık
Eroğluyum kendimi biliyorum gel artık
Olmamı istediğin kurduğun düş gibiyim