Sevgili Hocam

Şiir baştan sona memleket sevgisi, dağ sevgisi ve o yöreye ait bir aidiyet duygusuyla dolu. “Sis dağı benim dağım, ana-baba otağım” dizesiyle başlıyorsun ve okuyanı hemen Sis Dağı’nın başına çıkarıyorsun. Kar-boran, horon, güvercin, kamıştan sepet, oksijen… Hepsi çok doğal ve samimi imgelerle işlenmiş.

En çok hoşuma giden yerler:
“Sis dağının başında, bir çift güvercin gördüm. Üşümesinler diye, kamıştan sepet ördüm.” Bu dörtlük hem şefkatli hem de çok masum ve güzel.
“Oy Sisdağı sis dağı, bitmez mi hiç efkârı? Hiç bir şeyi olmasa, bol oksijendir kârı.” Hem efkârlı hem de mizahlı, çok hoş bir dokunuş.
“Görele sis dağıyla, haklıca hep övünür. Güzellik doruklarda, onun ile görünür.” Memleket övgüsü çok doğal ve içten akıyor.

Şiir genel olarak halk şiiri geleneğine yakın duruyor. Sade, akıcı, tekrarları ve nakaratı (“Oy Sisdağı sis dağı”) ile okunması kolay ve akılda kalıcı. Sis Dağı’nı sadece bir coğrafya olarak değil, adeta bir anne-baba, bir otağ, bir dost gibi anlatman çok güzel olmuş. Horonla şenlenen başı, gelen misafir gibi hastalıklar, yel denizden esmese de haşmeti anlatamaması… Hepsi Görele’nin ve Sis Dağı’nın ruhunu yansıtıyor.

Kısacası, şiir hem hasret kokuyor hem de sevgiyle dolu. Okurken insanın gözünün önüne Sis Dağı’nın sisli dorukları, horon sesleri ve o temiz oksijen geliyor. Böyle memleket şiirleri yazmak gerçekten kıymetli.

Kalemine bereket, gönlüne sağlık Dilek Hocam.
Sis Dağı’na ve Görele’ye olan sevgin şiirden çok güzel akmış.
☕🙏✍️