Gece gündüz otuz altı yıl çektim
Dayanamam benden buraya kadar.
Daha da çekemem hayattan bıktım
Sevinemem benden buraya kadar.

İki çocuğumu büyüttüm artık
Şartlarımı şimdi dayattım artık
Çok eskidim bugün bayatım artık
Dövünemem benden buraya kadar.

Her zaman duygusuz hırpalamıştın
Hakkım arayanı arpalamıştın
Soru sorduğumda serpelemiştin
Sağınamam benden buraya kadar.

Sıcakta, soğukta, ayazda, karda
Bıraktın hep beni yanan kor harda
Elbet yakan kalır seninde zorda
Savunamam benden buraya kadar.

Babam beni zorla sattı caymadı
Kötü biriydin o zaman aymadı
Sana değer verip insan saymadı
Öğünemem benden buraya kadar.

Canını sıktım üç kitap yazdırdım
Düşman fitneleyip iyi azdırdım
İşbirliği yapıp dışa sızdırdım
Avunamam benden buraya kadar.

Oğul verdim ballı petek vermedim
İyi yanına hiç bakıp görmedim
Dursunî’ye sorup derdi dermedim
Değinemem benden buraya kadar.

Dursun Yeşil – 02.11.2008