Âlimin dili kilit, anahtarı kaybolmuş,
Cahilin boş torbası, nifak ilen dopdolmuş.
Hakikat garip kalmış, köşesinde solmuş,
Bilim küsmüş dünyaya, cehalet bayrak olmuş.


İlim nedir sorsan, bakmaz kitabın yüzüne,
Kulaktan dolma lafla, kül eler Hak gözüne.
Zalim ne anlar dertten, bakmaz elin özüne,
Sözü zehirli okmuş, saplar masum özüne.


Âlim konuşsa dert olur, sussan ömür biter,
Cahilin gürültüsü, arştan öteye gider.
Dünya kimlere kalmış, kim kimi takip eder?
Meydan boş kalmış meğer, dert bende katar katar.



Bak şuraya...
Kürsüye çıkanın sesi çok çıkıyor diye, doğruyu o söylüyor sanıyorlar.
Oysa asıl cevher, o köşede sessizce ağlayan kitabın içindedir.
Sen bilimi "laf salatası" sananlarla dolu bu sofrada,
Aç kalmayı şeref sayanlardan mısın ?
Zalimin zulmü varsa, âlimin de bir sabrı var elbet...
Ama dünya öyle bir hale gelmiş ki;
Fikir sahibi mahzun, küfür sahibi mağrur...
Güneşi balçıkla sıvamaya kalkıyorlar,
Görmüyorlar ki gece en karanlık anında gebedir şafağa.

SÖZ & BESTE : MUHARREM AYRANCI;