Çayı demlemişim tütünü sardım
Maziyle dertleşip sabahlamışım
Gidenler gitmiştir yalnız kalmışım
Düşlere yıkmışım hasretler gider


Hayatım karanlık gün endişeli
Kalbim daralırken avcum ovulur
Yarınım bilinmez kader kovulur
İçimi çekerken duman savrulur

Koltuklar ağır da masada hüzün
Gölgesi düşerken yorgun bir yüzün
Sükutu giyinmiş her bir gündüzün
Varlıklar içinde ömür mü gider


Hayatım karanlık gün endişeli
Kalbim daralırken avcum ovulur
Yarınım bilinmez kader kovulur
İçimi çekerken duman savrulur



Sahip olduğun her anahtar bir kapı açar;
Ama şu göğsündeki daralmayı dindirmez.
Dışarının gürültüsü kapıda kesilir,
İçeride sadece saatin tiktakları ve tütünün cızırtısı kalır.
Mesele bir şeyin eksikliği değil,
Her şey tam iken o maziyle baş başa kalmanın vakur ağırlığıdır.
Avcun ovulur, duman savrulur...
Kaderi kapıdan kovsan, vicdanın penceresinden içeri sızar.