YORGUNUM YILLAR
Gözümde birikmiş bin yıllık keder,
Alnıma yazılmış bitmeyen heder,
Rüzgârın önünde bir tozmuş meğer,
Yorgunum yıllar, ben candan yorgunum.

Yokuşlar bitmedi, düzler tükendi,
Gönlümün içindeki közler küllendi,
Dilime dolanan sözler köreldi,
Yorgunum yıllar, en baştan yorgunum.

Vefasız ellere bıraktım sazı,
Kimse anlamadı içteki sızı,
Kapladı ruhumu bir kış ayazı,
Yorgunum yıllar, bir candan yorgunum.

;Güneş doğsa bile ufkum kapalı,
Bahtım bu dünyada dünden yaralı,
Kaderin ağları hüzün sıralı,
Yorgunum yıllar, her yönden yorgunum.

Yükledim sırtıma bunca hasreti,
Çekilmez bu hayat, dünya gurbeti,
Görmedim kimseden gerçek şefkati,
Yorgunum yıllar, bu dertten yorgunum.

Dertli Zihni artık, yol görünüyor,
Ruhum bedenimde çok zor duruyor,
Her nefes içimde bin bölünüyor,
Yorgunum yıllar, ölmekten yorgunum.
Yazan Şair:Zihni DERİN
ANKARA