0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
24
Okunma
kendi hislerine hazırlıksız çıkan bendim
yüreğime paslı raylar döşenmiş gibi
her “ben” dediğimde
içi boş vagonlar geçiyor içimden
rüzgâr saçlarımın ucundan tutuyor
bir yanım kızıla çalıyor
öteki hâlâ gri,
kararsız bir akşam gibi
çiçekli bir bahçeye dağılmış yarım bir hayal:
dokunduğum her şeyin adı
gül oluyor,
karanfil oluyor,
ama hiçbirinde tamamlanmıyor
aşk
kendi çorap söküğü gibi
buluyor beni, çözüyor
ve yeniden başlatıyor
o kadar sahici ki
belki de sevmeyi
henüz bilmiyorum
adı mor kafesli bir iklim
içinde solgunluk var,
biraz yorgunluk
ve şimdi
buradan bakınca
bir onun adı kalıyor
bir benim
arada sıkışmış
aşk.
23-03-2026
ist
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
