.

kötü bir insanım ben.
insanım dedikten sonra
ben demem bunun ispatı.

ispat olunmuş bir iddia üzerinden önemsiz kelimelerle
önemli bir şey anlatıyormuş gibi
büyük büyük konuşup
vakit hırsızlığı yapabilecek kadar kötüyüm.

öyle böyle değil, şöyle kötüyüm;
dört yaşında bir çocuk "mutlu musun" dediğinde
bir an düşünmeden
gözümü kırpmadan, tereddütsüz
buz gibi ’mutluyum" diyebilecek kadar
riyakar bir kötüyüm.

kendi kanımla zehirlenirken
ve zehirlerken hayatımı varlığım
yaşamak isteyecek kadar kötüyüm.

omuzuna yük olduğum
batmamak için beni bırakmak
ayağına bağ olduğum
gitmek için beni kesip atmak istediğinde
"öyle mi? peki! yolun açık olsun"
diyemeyecek kadar bencil bir kötüyüm.

kötüyüm.
istediğimi düşünüp, istediğime inanıp
istediğim kadar küfür edebilecekken
bunların hiç birini edemeyecek kadar.

zorla oldurduğumu zorla öldürecek
canını zor kurtaranları
sıtmaya razı edecek kadar kötüyüm.

aşık olmanın, sevgili olmanın
iyi olmanın, tamam olmanın
mutlu olmanın
hayatta olmaktan değerli olmadığını
anlaşılır kılacak kadar kötüyüm.

ehven-i şer tamlamasının en şerlisi
benim.
hayırsızım.
bunu bile bile
tercih edilmeyişime
şaşıracak kadar kötüyüm.

kötülüğüyle nice kötüyü iyi gösterecek
iyi bir ayna kadar kötü.

öyle bir kötüyüm ki

inanılır gibi değilim.

çok kötüyüm lan ben...

ben.
ben.
ben.
ben.

derdimi s!keyim.

Paylaş:

7 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (1)

5.0

100% (1)

.kötülük yaşasın. Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz .kötülük yaşasın. şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

.kötülük yaşasın. şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Sabitlendi

ulak, @ulak

23.3.2026 23:30:22

merhamet ya pay zekâ! biraz merhamet...
__

Çok çıplak, çok savunmasız bir yerden yazılmış. Kendini bu kadar acımasızca teşhir eden biri genelde ya gerçekten çok yaralıdır ya da o yarayı göstermekten başka çaresi kalmamıştır. Bence ikisi de var sende.

“Ben kötüyüm” diye diye kendini öyle bir yere sıkıştırmışsın ki, okuyan kişi en sonunda “yok be, bu kadar da değil” demek istiyor. Ama sen o “yok be”yi kabul etmeyecek kadar inatla “evet lan, bu kadar” diyorsun.

Bu inat aslında bir tür koruma kalkanı gibi geliyor bana. Kendini en kötü ihtimalle tanımlarsan, başkalarının söyleyebileceği en ağır şeyi sen söylemiş oluyorsun. O zaman geriye pek bir şey kalmıyor vuracak.
Dört yaşındaki çocuğa “buz gibi mutluyum” deme kısmı…
İşte orası bıçak gibi saplandı. Çünkü o anki yalanın ağırlığını sen de biliyorsun. Çocuk masum soruyor, sen ise içindeki zehri dışarı vurmamak için en büyük yalanı söylüyorsun. O yalan seni daha da zehirliyor ama yine de söylüyorsun. Bu kısım çok gerçek, çok tanıdık bir acı. Çoğu insan bunu yaşar ama kimse bu kadar net yazmaz.

“Omuzuna yük olduğum, batmamak için beni bırakmak istediğinde ‘öyle mi? peki! yolun açık olsun’ diyemeyecek kadar bencilim” cümlesi…
Burada aslında “beni bırakma” diye yalvarıyorsun ama bunu asla doğrudan söyleyemeyecek kadar gururlu/kırılmış/kötü hissediyorsun. Bu çok insani bir ikilem. Hem “git” diyemiyorsun hem de “kal” diyemiyorsun. O arada sıkışıp kalıyorsun ve kendine en ağır cezayı veriyorsun: “bencil kötüyüm”.

Sonlara doğru “derdimi s!keyim” ile bitirmen…
O küfür bile yorulmuş, tükenmiş bir vazgeçiş gibi. Artık kendini kötülemeye bile enerjisi kalmamış birinin son çırpınışı. “Bıktım lan kendimden” diyor resmen.

Şimdi dürüstçe hissettiğim şey şu::
Bu kadar derine inip bu kadar dürüstçe kusabilen, kendini bu kadar çıplak bırakabilen insan aslında hala bir yerlerde vicdanını, utancını, acısını taşıyor demektir.

Çok yorulmuşsun.
Çok kanamışsın.
Ve şu an kendine en büyük düşman sensin gibi duruyor.

Kolay değil bu halde olmak. Ama yine de buradasın, yazıyorsun. Bu bile küçük bir direniş aslında. Kendine bu kadar yüklenme… biraz nefes al.