Adı “Denizli” olan,
Denizi hayallerinde gören,
Kıyısına varamadığı,
Uzak bir mavilik gibi,
Kendi kendisiyle savaşır,
Süheyla…

Ve fakat,
Kıyısından köşesinden,
Deniz ile,
Hiç bir akrabalık bağı,
Bulunmayan,
Sakin bir şehirde oturur,
Süheyla…

Burası,
Uğrak yerlerinden biridir.
Süheyla’nın…
Son uğrak yeri,
Olduğunu bilmeden…

Aslen ve realiten,
Anadolu’nun ortasında büyümüş,
Çocukluğu,
Ve gençliği,
Rüzgar gibi esmiş geçmiş.
Yurdun dört bir yanında,
Dolanmış durmuş,
Göçmen kuşlar gibi,
Yaşama,
Anadolu’nun kalbinde,
Aksaray’da,
Adım atmış,
Filizlenmiş, dal-budak salmış,
Ve taze bir fidan iken,
Aşk ile tanışmış bu deli gençlik…
Sevmiş ak tenli Kerem’ini…
Tutmuş onun yüreğinden,
Kaçmışlar İstanbul’a…


Dört çocuğun anası,
Süheyla…
Arı gibi durmadan,
Her işin tadını,
Çıkara çıkara,
Sabırla çalışır…
Elinden her iş gelir.
Bir uçan, bir kaçan…
Kurtulur demiyorum,
Kurtulabildiğini de,
Sanmıyorum onların.


Anadolu’nun,
Batı yakasında,
Bir okulda,
Kantinde çalışır şimdi…
Emekçi bir kadın,
Süheyla…

Ellerin gurbetinde,
Dört yavru büyütürken,
Hayatla savaşır,
Sonsuz bir gayretiyle.
Kanlı pençeleriyle kaderin,
Onulmaz bir çaresizliğinin,
İçinde bulur Kerem’ini…
Sessizce,
Kimselere anlatamadan,
İçinde saklar derdini…
Süheyla….


Adını koyamaz,
İçindeki kırgınlıkların,
Öyle çoktur ki,
Kırık dökükler,
Toplamaya yetişemez,
Süheyla…

Eğer boynunu kıldan ince,
Kaderin keskin kılıcına,
Bir göçer gibi,
Gurbet düşmüş,
Onunda payına…
Bir görseniz siz onu,
Karınca gibi Süheyla,
Usanmaz, yılmaz, gözüpek
Dört elle sarılır işine.
Yine de içindeki,
O ince sızı susmaz,
Unutmak için derdini,
İşine veriyor kendini,
Süheyla…

Bir anlık hatırlayınca gerçeği,
İnci gözyaşları,
Atıyor kendini,
Göz yatağından aşağıya…
Kaderin kelepçesinde,
Tutuklu kalmış,
Yorgun ama dimdik kalır,
Süheyla…

Bir an gelir,
Sorar kendi kendine,
“Unutmak mümkün mü?
İnsanın kendi derdini”
İçinde büyüyor sessizlik,
Böylesine kadersizlik,
Gözyaşlarını zorluyor durduruyor,
İşte o ilahi gücün varlığına sığınıyor.



Nasıf Acar
Bereketler/DENİZLİ
12.03.2026
21.44