Bu şiir, tekrar ve ritimle inşa edilmiş bir felsefi/ahlaki ağırlık taşıyor. Her mısra, “yaşayan… ile son bulabilir” kalıbıyla, eylem ve karşılığı arasındaki doğrudan bağa dikkat çekiyor; adeta evrensel bir mukadderat tablosu çiziyor. Tekrarlayan yapı, hem bir ezber ritmi yaratıyor hem de okuyanı sözcüklerin ağırlığıyla yüzleştiriyor: insanın kendi eylemleriyle, davranışlarıyla ve tercihlerinin sonuçlarıyla karşılaşacağı gerçeği vurgulanıyor.

Özellikle “yaşayan insanisizlik yaşayan insanisizlikle son bulabilir” gibi dizeler, hem bireysel hem toplumsal sorumluluğu düşündürüyor; her eylem bir döngüyü tamamlıyor gibi. Şiirin dili sade ama etkili; söylemek istediği felsefi mesajı çarpıcı bir biçimde sunuyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.