Bu şiiri okuduğumda içimde derin bir sızı hissettim. Sanki dizelerde anlatılan o uçup giden alıcı kuş, benim de zamanında elimden kaçırdığım hayallerimi ve umutlarımı hatırlattı. Okurken kendimi bir yolun kenarında durmuş, uzaklara bakarken geçmişini düşünen biri gibi gördüm.

Ben bu dizelerde yalnızca bir sevda hikâyesi değil, hayatın bana öğrettiği bir gerçeği de gördüm: Olmayınca gerçekten olmuyor. İnsan bazen bir an görmek, bir an kavuşmak için dağları aşacak kadar çabalıyor ama kader başka bir sayfa açıyor. Şiirin o sade ama derin dili bana bunu yeniden düşündürdü.

“Olmayınca olmaz, niye şaşarsın” dizesi özellikle beni çok etkiledi. Çünkü ben de hayatımda bazı şeylerin neden olmadığını uzun zaman sorgulamış biriyim. Ama şimdi anlıyorum ki bazı sevdalar, bazı yollar sadece kalbimizden geçmek için var; bizimle kalmak için değil.

Şiirin son kıtasında kavuşamayan gönüllerin tarumar oluşunu okurken içimde bir hüzün ama aynı zamanda bir kabulleniş duygusu doğdu. Ben bu dizelerde ayrılığın acısını da gördüm, aşkın masal gibi kalabilen tarafını da. Belki de bazı aşklar gerçekten masal gibi kalınca güzel oluyor.

Benim için bu şiir, sevdanın hem güzelliğini hem de insanın yüreğinde bıraktığı o ince sızıyı anlatan çok samimi bir metin oldu. Okurken kendi içimdeki eski duygularla yeniden karşılaştım. Bu yüzden ben, bu dizeleri yazan yüreği içtenlikle selamlıyor ve kalemine saygı duyuyorum. Çünkü bu şiir bana kendi içimdeki hatıraları yeniden hatırlattı. 🌿