Hüznün ve hakikatin iç içe geçtiği, oldukça derinlikli dizeler. Paylaştığınız bu iki kıta, dış dünyadaki estetik bir kederden başlayıp, insanın kendi varoluşuna ve köklerine dair bir farkındalığa uzanıyor.
​İşte bu dizelerin bende bıraktığı izlenimler:
​"Simsiyah saçlarını dağıtan hüzünlü akşam" betimlemesi, melankoliyi somut bir görselliğe kavuşturuyor. Güneşe duyulan özlem, aslında bir aydınlanma veya umut arayışını temsil ediyor. "Can diye bildiğim neye dokunsam..." mısrası ise derin bir hayal kırıklığının ve geçiciliğin altını çiziyor.
​ Burada daha felsefi bir duruş var. Bir ağacın görkeminin sadece toprak üstündeki dallarından değil, gizli kalan köklerinden ve "ışka" (taze sürgün/filiz) denilen o hayati güçten geldiğini vurguluyor. Görünene aldanıp kökü ve özü kavramayanların yaşadığı hayatı "üç günlük kocaman yalan" olarak nitelendirmesi, tasavvufi bir derinlik katıyor.
Ben yazan kalemini tebrik ederim