Gökyüzü kurşuni bir suskunluk,
toprak yorgun bir anne gibi titrer.

Fırtına, yanmış umutların kokusunu
şehrin boş sokaklarına sürükler.

Bir çocuk, avucunda kırık bir oyuncak,
adını bilmediği bir korkuyu taşır.

Uzakta sirenler,
gecenin gözlerine çivilenmiş çığlıklar.

Zafer dedikleri şey,
kaç mezar eder?

Annesiz kalan bir yarını
hangi zaman örter?

Kasırga geçer belki ama
duvarlarda iz bırakır.

..L.s..

Paylaş:

27 Beğeni

+19 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (14)

5.0

100% (14)

Gecenin çivisi Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Gecenin çivisi şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Gecenin Çivisi şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

2.3.2026 04:51:28

5 puan verdi

Bu dizelerdeki derinlik gerçekten etkileyici. Zamanın akışkanlığını bir "kilit" metaforuyla durdurmak ve o "herhangilikten" sıyrılıp sonsuz bir ana yerleşmek... Oldukça dokunaklı ve sarsılmaz bir bağlılık hissi veriyor.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

2.3.2026 04:50:16

5 puan verdi

Oldukça derin ve sarsıcı bir şiir. Kelimelerinizle sadece bir manzara çizmekle kalmamış, o manzaranın içindeki ağır duygusal yükü—o "kurşuni" sessizliği—hissettirmeyi başarmışsınız.
Özellikle şu dize üzerinde durmak gerek: "Zafer dedikleri şey, kaç mezar eder?" Bu soru, savaşın ve yıkımın tüm retoriğini tek bir dizede yerle bir ediyor. Şiirinizde umutsuzluktan ziyade, çok güçlü bir vicdani tanıklık var.

Kul Yorgun, @kulyorgun

2.3.2026 03:24:38

5 puan verdi

"Gecenin Çivisi" şiiri, savaşın, yıkımın ve kalıcı hasarın en kısa, en keskin çizgileriyle resmedilmiş bir tablo.

Gökyüzü suskun, toprak titreyen bir anne; fırtına yanmış umut kokusu taşıyor sokaklara. Kırık oyuncaklı çocuk, siren çığlıkları geceye çivilenmiş... Şiir, zaferin bedelini soruyor doğrudan: Kaç mezar eder? Annesiz yarınları hangi zaman örter? Kasırga geçer ama duvarlarda iz kalır.

Her dize, acıyı uzatmadan vuruyor: Korku, çığlık, mezar, iz... Hepsi somut, hepsi kalıcı. Şiir, yıkımın geçiciliğini yalanlıyor; asıl kalanın iz olduğunu söylüyor.

Net, ağır ve sorgulatan bir metin. Ellerine sağlık sevgili Linares... Bu dizeler, suskunluğun içinden çıkan bir çığlık gibi.
🙏☕✍️