KIYMETLİM
269/18
Nazlı yare yazdım, uzun bir mektup
Gel dedim “kıymetlim”, gelir mi bilmem
Son bir defa olsun, sözümü tutup
İnadını geri, alır mı bilmem

Bedenim sarsıldı, ruhum sıkıldı
Gözlerimden onca, yaşlar döküldü
Ayrılığın suçu, bana yıkıldı
Neler çektiğimi, bilir mi bilmem

Gel dedim “kıymetlim”, sebeb-i varım
Dağılsın kafamdan, gitsin efkarım
İlk göz ağrım benin, sevgili yarim
Dertlerime derman, olur mu bilmem

Virane gönlümde, ocak tütmüyor
Ayrılık kahretti, hasret bitmiyor
Hayali gözümden, bir an gitmiyor
Ansızın gelip de, kalır mı bilmem

Yüreğimde sızı, kalbim tekliyor
“Kıymetlim” derdime, dertler ekliyor
Issız köşelerde, ölüm bekliyor
Gelir belki ama, bulur mu bilmem

Geç kalma erken gel, geleceksen yar
Gönlümden kederi, sileceksen yar
Hayat ikimizin, bileceksen yar
Benimle son nefes, ölür mü bilmem

hacali