17 Ekim 2012… O gün, satırlara içimi dökmeye başladım. Hayatımda çok rüzgarlar esti, fırtınalar yaşandı, acılar sardı dört bir yanımı. Üç yıl önce, kalbim bana ölümün yakın olduğunu fısıldadı; her nefes bir mucize, her attığım adım bir armağan gibi geldi.
O günlerden bugüne… Her sabah uyandığımda, ekmeğimiz var, suyumuz var, soluyacak bir nefesimiz varmış diyebiliyorum. Genç yaşta, belki de erken bir bilgelik kazanmışım: Hayatı küçücük detaylarında hissetmek, her anı bir şans olarak yaşamak…
İlaçlarla tutunuyorum hayata; ama ruhumun özgürlüğü satırlarda, kelimelerde… Belki yazdıklarım karanlık gibi görünür, belki hüzün taşır; ama bu satırlar, içimdeki hayatın, acının ve sevginin yansıması. Her kelime bir nefes, her satır bir direniş.
Hayat, fırtına da olsa, rüzgar da esecek, ben hâlâ buradayım. Ve artık biliyorum ki, yaşamak sadece nefes almak değil; hissetmek, dökmek, kabullenmek ve her günü bir şans olarak kucaklamaktır.
Saygı ve sevgilerimle bugün yine buradayım sağlığım ek verdikçe olmaya devam edeceğim kendime sözüm var ,