1
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
116
Okunma
İnsan, varla yok arasında
ömür denen kısacık yolda yürür,
Bir nefeslik mesafeyi
sonsuz sanır çoğu zaman.
En acınası hâli ise
dünyalık biriktirme telaşıdır;
Toprağa sığacak beden için
dağlar kadar yük taşır omzunda.
Yetmeliydi kuru bir çul,
Yetmeliydi bir lokma ekmek…
Ama insan bilmez çoğu vakit;
Servet için sağlığını,
Sağlığını kazanmak için servetini
heba edeceğini.
Sonunda anlar belki,
Ama vakit daralmış,
Nefes sayılıdır artık…
Ve insan, en çok da
geç fark edişine yanar.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz