Sonsuz bir akşamüstünün morluğuna hapsolmuş şehirden kaçtım; alfabesi dilsiz sürüngenlerin zehriyle yazılmış o yeraltı dehlizlerine...

Orada
Yedi kat derinliğin mutlak siyahında, senin kloroform kadar beyaz tenin davet değil, estetik cinayettir
Doğanın kusurlu canlılığına inat, mermer kadar soğuk ve yapay bir kutsallık bu

​Erkekliğim, altın katedralin rutubetli mahzeninde unutulmuş, paslı bir kandil gibi titriyor
Gamzelerin, cehennemin en kuytu köşesinde açmış iki mezar çiçeği; huzursuzluğum ise o çukurlara atılmış gümüşten pranga!

​Artık bu matem, bu ağır ve tozlu kadife perde kalkmalı
...
Saçlarının sarısı ilham değil, yaylı sazların tellerini asitle eriten disonans
Kirpiklerine gizlenmiş eski çağ okçuları, uykumun surlarını döverken; ben şehrimin soğuk morglarını değil, ruhumuzun karanlık müzesini mühürledim

Mavi hapların kimyasal uyuşukluğunda, kıyıdaki çocuksu neşeyi, sığ "mavilikleri" bir fahişenin makyajı gibi sildim ve attım!

​İzleyeceğin şölen şudur:

​Dudaklarım, cerrah soğukkanlılığıyla gökyüzündeki tüm yıldızları tek tek söndürecek
Isırıp kopardığın o dilsiz acı, meleklerin kanatlarına taze bir günah daha enjekte edecek
Bileklerinden akacak olan koyu sıvıysa kan değil, "varoluşun son çığlığı" olacaktır

​Korkma, düşen ay değil; sadece miyadı dolmuş gökyüzü parçası
Ben senin başıboş, serseri kalbini göğüs kafesinin altındaki karanlık "belki"lere çivileyeceğim
Omuzlarımdaki tırnak izlerin aşkın değil, yok oluşun hiyeroglifleri olarak kalacak
​Çünkü
Teninin o hastalıklı beyazına akıtacağım her damla, seni bende donduracak tek zehir olacak

Biz doğaya ait değiliz artık; kendi felaketini sanata dönüştüren iki muazzam dehliz sürüngeniyiz çürümeye yüz tutmuş...

Nekro-Final:

​"Ve üzerimizdeki patinler, ruhlarımızın mermerleşmiş heykelleridir; artık ne kanarız, ne de uyanırız."



AykanT.