Bir öykü anlatacağım dostlarım
Lütuf edip dinlerseniz eğer!

Yarım kalmış bir umudun hikayesidir
Biraz hazin olacak
İçinde ne gül ne de karanfil
Buram, buram anam kokacak!

Güzel kadındı benim anam
Dillere destan!
Gözleri ışıl ışıl parlayan !
Saçlarıysa güney rüzgarlarında
Savrulan küheylan!

Adı Atra’ydı!
Gülücükler saçardı
Attığı her adımda asalet kokardı
Altın bir dişi vardı karanlıkta bile ışıldardı.

Güleçti benim anam !
Babamla tanıştığı zaman
Sevmişti onu kafaya takmıştı
Bundan sonra umutlarını ona bağlamıştı
Gelin gitmişti şehirden köye
Sevdirmişti de kendini ahaliye hemen.

Aslan yürekliydi benim anam !
Üzerine titrediği beş yavruyu da katmıştı zaman
Bulur buluşturur bal kaymakla beslerdi
Kim bir şey dese aslan gibi kükrerdi!
Dedim ya aslan yürekli diye.
Toz kondurmazdı kocasına gözü gibi bakardı
Nazar değmesin diye yakasına boncuk bile takardı.

Kaderi kötü anam !
Bir gün evin içinde
Anlayamadığım bir hüzün vardı
Anam örtüsü çiçekli,
Demir somyanın üzerine uzanmış ağlıyordu.
Babam ise başını iki avucunun içine almış
Kara kara düşünüyordu
Çok sonra anladım ki
Anam amansız bir hastalığa yakalanmıştı .
En ufak yavrusu iki yaşındaydı
Sinesine yara düştüğü zaman
En büyüğü ben on bu öyküyü yazan .
Aman doktor çare diye
Gezdi durdu bir zaman
Bir ara umut doğdu
Söküp aldılar sinesinden bir parçasını
Ama nafile yaratandan inmişti ferman.

Benim çilekeş anam!
En son onu gördüğümde
Can çekişiyordu ecel döşeğinde.
Altın dişi bile küsmüştü ışıldamıyordu artık
Kafasını kaldıramadan
Şöyle bir baktı evlatlarına
Bunlar benim emanetimdir dedi
Teslim etti yakınlarına.
Başkada bir şey söyleyemedi
Sustu sustu hep sustu!
Mekanın cennet olsun anam
Sağ olun dostlar öyküm bu kadar…
Ali Esmer(Hoyrat) Biz Anka KuŞUYUZ