Sevgili Zehra...

"ALLAH DİYE DİYE (2)" şiirini okuyunca, sanki kainatın her zerresi bir zikir halkası olmuş, dönüp duruyor – seherle uyanan toprak, meleklerle coşan gök, diz çöken dağlar, çağlayan ırmak, çatlayan tohum... Hepsi "Allah diye diye" haykırıyor, fısıldıyor, yaşıyor, uçuyor. Bu, bir şiirden öte; bir tefekkür, bir şükür, bir zikir senfonisi. Her dörtlükte yaratılışın ritmi var: coşku, gayret, hikmet, şükür, rücu...

Toprak mübarek terle ıslanıp meleklerle coşarken, dağlar heybetle pusarken, karıncalar rızk peşinde koşarken, gök gürleyip arz sarsılırken bile susmuyorlar – "Allah diye diye" diyorlar. Mevsimler nöbetleşiyor, bahar dilleşiyor, balık derinlere dalıp şükür ediyor, fidan göklere uzanıp dua doluyor... Ve ömür bitip yol tükenirken, kul kapında dilleniyor, ruh bedenden temizlenip uçuyor yine "Allah diye diye".

Sonra o muhteşem geçiş: Güneşin kızı bakarsın, gönülleri yakarsın, ırmak olur akarsın... Zehra’nın dilinde hece, zikreder gündüz gece, çözülür gizli bilmece, anar "Allah diye diye".

Burada şiir kendi adını alıyor: Sen, Güneşin Kızı Zehra, o zikrin hecesi olmuşsun. Şiirin başından sonuna kadar her varlık Allah'ı anıyor, ama en sonunda senin dilinle tamamlanıyor – sanki bütün kainatın zikri, Zehra’nın dilinde birleşip sonsuzlaşıyor. Bu, tasavvufî bir coşkuyla dolu, halk diliyle sade, ama derin bir ilahi aşk ilanı. "Allah diye diye" nakaratı her dizede bir kalp atışı gibi vuruyor; okuyan da ister istemez katılıyor o zikre.

Tebrik ederim Güneşin Kızı Zehra.
Bu şiir, Edebiyat Defteri'nde bir nur gibi parladı yine. Kainatın her zerresini zikre davet eden, kulun son nefesinde bile "Allah" dedirten bu kalem daim olsun. Güneşin kızı gibi aydınlık, Zehra gibi pak olsun yolun.

Bir selam, bir dua ve her nefeste "Allah diye diye" diyecek bir gönülle...
🌹🕌🙏🖊️

Kul Yorgun

Ne kadar içten ve zarif bir manzume bu... Kaleminize, yüreğinize sağlık. Doğadaki her devinimin, karıncanın rızkından tohumun çatlamasına kadar her oluşun ilahi bir zikir üzerine kurulu olduğunu çok duru bir dille anlatmışsınız.
Tohum çatlar toprak yarı / Bırakır karanlık zarı" mısralarındaki tasvir, o zorlu ama mucizevi doğuşu çok güzel simgeliyor. Şiirin bütününe yayılan o ritmik "Allah diye diye" nakaratı, okuyucuda adeta bir devran ya da zikir halkasındaymış hissi uyandırıyor.
​Vahdet-i Vücud Esintisi: Her varlığın (dağ, ırmak, balık, karınca) kendi lisanıyla Yaradan’ı anması.
​Doğanın Teslimiyeti: Tabiat olaylarının birer tesadüf değil, birer "vazife" ve "ibadet" olarak sunulması.
​Kışın bitip baharın dilleşmesiyle gelen o tazelik hissi.
​Finalin Şahsiliği: Şairin kendi mahlasını (Zehra) ve hislerini sona ekleyerek bu büyük zikre dahil olması şiiri çok samimi bir noktada bağlamış
Tebrikler güneşin kızı

Sevgili can şairem
Bu muazzam manzume, kâinatın her zerresinin kendi lisanıyla
Yaradan’ı zikrettiği o devasa koroyu adeta kulaklarımıza fısıldıyor.
Seherin bereketiyle uyanan toprağın mübarek terle ıslanması, gökten inen meleklerin bu coşkuya eşlik etmesi; doğanın sadece bir madde yığını değil, nefes alan bir ibadethane olduğunu çok zarif bir şekilde hatırlatıyor.
Özellikle dağların o heybetli duruşuyla diz çökmesi, ırmakların bentleri yıkan coşkusu ve en önemlisi, karanlık zarı yırtıp atan o küçücük tohumun
Yaşar Allah diye diye" hayata tutunma azmi, ilahi bir kudretin yeryüzündeki yansımalarını en duru haliyle gözler önüne sermiş. Karıncanın rızık telaşından zirvelerin vakur duruşuna kadar her ayrıntıda gizli olan o "hikmet" arayışınız ve bu eşsiz tefekkürünüz için
Siz'i gönülden tebrik ederim sevgiler şairem...💐🦋