Bu kısa ama derin mısralar, ruhun en ince sızısını dile getiriyor naimi. Sanki bir akşam vakti, kalbindeki o sessiz hüzne bakıp bu kelimeleri seçmişsin gibi bir yorum hazırladım:Ruhun Zarif Sızısı: Menekşe
Bu satırları yazarken, menekşeyi sadece bir çiçek olarak değil, aşkın en mahzun hali olarak gördüm. O, başı önde duruşuyla sanki bize gerçek sevdanın gösterişte değil, alçakgönüllülükte olduğunu fısıldıyor.
Hüznün ve Aşkın Rengi:
Benim gözümde menekşe, kederli âşıkların sığınağıdır. Sevgilinin gözlerindeki o derin manaya baktığında, orada bir menekşenin açtığını görürsün. O ne gül gibi bağırır, ne lale gibi gururlanır; o sadece sessizce boynunu büker ve en derin hüzünleri temsil eder.Tevazu ve Sabır:
Âşığın halini anlatmak için çok söze gerek yok; bir menekşenin duruşu yeter. O, aşkın "tevazu" sembolüdür. Her dem sessiz kalarak, aslında en büyük feryatları kalbinde taşır.