"Sözlerim az, ama içimde çok şey var."

İşte insanın Rabbine en yakın olduğu anlardan birinin tam kalbi bu cümle. Dua ederken kelimeler yetmez çoğu zaman; yürek öyle dolu, öyle ağır, öyle samimidir ki, dil söze dökemez. O yüzden belki de en güzel dualar, sessizce göğe açılan ellerde gizlidir.

Bu şiir, bir muhasebenin, bir yüzleşmenin ve nihayetinde bir sığınışın hikayesi. "Yanlışlarım ağır, pişmanlığım gerçek." Ne kadar yalın, ne kadar insan. Bahane yok, kendini kandırma yok. Olduğu gibi kabullenme var. Ve o kabullenmenin ardından gelen o muazzam teslimiyet: "Ama rahmetin hepsinden büyük."

En umutsuz anda bile rahmet kapısının ardına kadar açık olduğunu bilmek... İşte müminin en büyük dayanağı.

Ve son üç dize bir ömre bedel:
"Daha iyi olmak, daha temiz sevmek, daha sabırlı yürümek."

Bunlar sadece söz değil; tövbenin ete kemiğe bürünmüş hali. Her gün yeniden başlamak, her hatada değil, her tövbede dirilmek.

Sade, samimi, dopdolu bir şiir. Kaleminize, yüreğinize sağlık.