"Sen mi geldin?" sorusunun o titrek ve umut dolu yankısı, odadaki eşyaların suskunluğundan taşan o muazzam özlemi ve yarım kalmışlığın sızısını iliklerimize kadar hissettiriyor; ansızın aralanan kapılar ve ferahlayan gönül eviyle, bu dizeler adeta karanlığın içinde açılan birer pencere gibi. Zamanın ellerde kırıldığı o vakur hüzün, gidenin hayaliyle bile dinebilen can acılarını ve bir tebessümün tüm ağrıları sıvazlayan o deruni şifasını bilgece bir dille fısıldıyor. "Cümlelerin noktalı yanı" imgesiyle, eksik bırakılan her şeyin bir gün tamamlanacağına dair beslenen o masum inanç, bizi kendi iç dünyamızdaki bekleyişlerle ve o sessiz "bad-ı sabah" umuduyla yüzleştiriyor. Sönmüş ışıkların yeniden yanması gibi, sönmek üzere olan umutları bu asalet dolu ve hüzne saygı duyan mısralarla canlandıran kaleminize, memleket kokulu yüreğinize sağlık. Tamamlanmamış her hikâyenin bir gün nihai huzuruna ermesi temennisiyle; aşkla, eyvallah.