Bir kaldırım kenarına oturdum seni düşünüyorum
Evden de soğudum pek gitmiyorum
Ağlasam yeridir hani kendimi acayip kötü hissediyorum
Hüzünlerimi koyup gidişinin ardına
Sevdamı emanet edip kurda kuşa
Burada bırakıyorum seni
Bu kaldırım da.
Sen olmayacaksın bende ayaklandigimda
Ne olur anla beni ne olur anla
Yanlizlik buluyorum seni her arayışta
En iyisi sen yoluna ben yoluma
Ne güzel bir hikayemiz vardı kitaplara geçmeyen
Ve konusu diğerlerine benzeyen
Sonumuz hazin sonumuz zehir oldu
Seninle birlikte huzurumda yok oldu
Gulucuklerini ararken gözlerim
Ve sana aşıkken delirmişcesine
Uslandirdin yokluğun beni
Eskisini arama baştan başa artık başka biri
Başka bir şehir gibi
Her yanim artık uyuşmuş gibi
Bir şarkının şemasının yıldızlarını izliyorum
Hafif kar var hafifte isyan sana edilmiş
Hafifte o muhteşem terkedilmislik
Şimdi lambalı bir direğin altında kartanelerimin yüzümde dansini seyrediyorum
Hava karanlık alabildiğine
Ben en son kalan bize agliyorum
Şehir istanbul semt Tuzla
Her satırı titreyerek yazıyorum
Vallahi zorla
Dayanamıyorum artık insafsız zorba
Ey benim kıyamet habercim
Yıkılan dünyayı izlermis gibi izliyor kalbimi hislerim
Ey benim kokusuz çiçeğim
Her kufrumu sonuna kadar hakedenim
Eyyy benim eski neşem şimdiki endişem
Gençliğimi ayrılığın sularına bıraktın sen
Sevgimi harcarken haraç mezat yetmedimi sermayen
Gönlümü kırıp gittiğinden beridir tamir olmuyor hasarın
Bir kez bile olmadan bana yararin
Öyle boşuna sevmişim seni
Öyle karşılıksız öyle kararlı kararsiz
Ey şiirlerimin mutlu anlarının sağır dilsiz katili
Git artik