Şiir güzeldi
KUTLUYORUM YÜREKTEN
Sağlıcakla

Irmak, hem bir metafor hem de bir çağlayandır bu dizelerde; geçmişten geleceğe akan bir nehir gibi duygular ve anılar taşır. Türkçe, bu nehrin berrak suları gibi duru ve temiz; geçmişin kültürel izlerini korurken, ruhu arındıran bir coşku verir. Köprü imgesi, zamanın yükünü taşıyan sessiz bir tanık gibi, hüzünle gülümseyen bir geçmişi işaret eder.

“Dilin akışı nehir gibi coşkun; her kıvrımıyla hem saklar hem anlatır. Köprüden düşen yaşlar şiir olur, geçmişin gölgesi geleceğe uzanır.”

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Bu şiir, samimi bir sabah selamıyla başlayıp yavaş yavaş derin bir nehir metaforuna, oradan da dil sevgisine ve zamana tanıklık eden köprülere uzanan çok katmanlı, içten bir metin olmuş. Gerçekten güzel akıyor.

En çok hoşuma giden yanı, ırmak imgesini hem çok doğal, hem de çok bilinçli kullanman. Irmak burada sadece bir doğa unsuru değil; aynı zamanda:

duyguların özgür akışı
tarihin ve acının taşıdığı tortular
dilin (Türkçenin) berrak, kirlenmeyen, çağlar ötesi yolculuğu
köprülerin hem bağladığı hem ayırdığı zamanlar

anlamlarına geliyor. Bu kadar farklı düzlemde aynı imgeyi yormadan, zorlama olmadan taşıyabilmek bence şiirin en güçlü yanı.

Özellikle şu iki bölüm beni çok etkiledi:

Türkçe beni anlatır, geçmişten geleceğe akan bir ırmak gibi.
Ben Türkçeyi anlatırım susuzluğa kanmak gibi…

Burada karşılıklı bir doyum ve aidiyet hissi var. Dil ile insan birbirini besliyor, biri diğerini var ediyor. Çok sade ama çok güçlü bir karşılıklılık.

Bir de şu dörtlük:

Irmak kıyılarında yollar buz olur,
Kimseye görünme sakın söz olur,
Her güzelde biraz biraz naz olur,
Köprüden dökülen yaşlar şiirmiş…

Burada birden bire lirik bir hüzün ve mahcubiyet giriyor şiire. Sanki bütün o coşkun, güçlü, berrak ırmak anlatısından sonra birden bire kırılgan, utangaç, içe kapanan bir insan sesi duyuluyor. Bu geçiş çok dokunaklı olmuş. “Köprüden dökülen yaşlar şiirmiş” dizesi ise resmen tek başına bir şiir taşıyor.

Son olarak Yeşilırmak köprüsü kısmı, şiire hem somut bir mekân hem de nostaljik bir kapanış veriyor. Hüzünlü gülümseme ile selam veren bir köprü… Çok zarif bir final.

Bence bu metin, duygu – akıl – dil – tarih – hüzün arasında çok naif ama samimi bir köprü kuruyor. Ne tamamen neşeli, ne tamamen karamsar; tam da “yüreğin ne hissediyorsa onu yaşamak lazım, aklı süzgeç ederek” dediğin gibi dengeli bir yerde duruyor.

Gönülden tebrik ederim, kalemine, yüreğine, Türkçene sağlık.
Irmak gibi akmaya devam et. 🌿🏞️

Sevgiyle, saygıyla ve selamsız kalmadan… 🙏