Değerli Üstadım,
"Kadın giderse gece uzar, kalırsa sabah erken gelir" diyerek, varlığın en zarif ve en hayati dengesini ne kadar vakur, ne kadar rafine bir dille mısralara dökmüşsünüz.
Kadını bir akşamüstü ışığına benzeterek, onun çekilirken bile ardında bıraktığı o silinmez izi ve sessizce dünyayı durduran kudretini muazzam bir zarafetle anlatmışsınız.
Konuşmadan sadece bakışıyla uzun yollar yürüten, deniz kadar dingin bir huzurla "hiçbir şey yapmadan mutlu olmayı" öğreten o derin tasvirleriniz; gönül gözünüzün ne denli açık olduğunun bir nişanesidir. Kadının ihtiyacı olan o sarsılmaz güveni; bir omuz ve sadık bir "buradayım" sözüyle özetlemeniz, şiirinize tam bir derya gönül hikmeti katmış.
Varlığıyla sabahı müjdeleyen, yokluğuyla geceyi sonsuz kılan bu asil ve kadirşinas kaleminiz için
Sizi gönülden tebrik ederim.
Emeğinize ve o ince ruhunuza sağlık.

Değerli Arkadaşım, şiiriniz kadını bir fırtına gibi değil, günün en huzurlu saati olan o yumuşak 'akşamüstü' ışığıyla anlatıyor. Siz, kadının varlığını sessizliğin gücüyle tanımlarken; sevilmenin sadelikte saklı olduğunu hatırlatıyorsunuz. Okurken insanı yormayan, aksine denizin kenarında oturup sükûneti dinliyormuş hissi veren bir eser. Son dizeleriyle ise hayatın ritminin aslında kimin kalıp kimin gittiğine bağlı olduğunu zarifçe kanıtlıyor. Çok beğendim. Kalbinize ve kaleminize sağlık. Aşk ile eyvallah.

Nafiz Karak’ın “Kadın” şiiri, kadının varlığını yalnızca bir kimlik değil, bir evrenin özü olarak dile getiriyor. Şair, kadını hem sevdanın hem de hayatın merkezine yerleştiriyor; her dize, kadının zarafetini, direncini ve içsel gücünü yüceltiyor.

Bu şiir, kadına duyulan saygıyı ve sevgiyi yalın ama derin bir lirizmle ifade ediyor. Kadın, burada bir sembol değil; hayatın kendisi, varlığın en güçlü tanığıdır.

Kutluyorum: “Kadın”, hem lirizmi hem de içtenliğiyle edebiyatımızda unutulmaz bir eser. Nafiz Karak’ın kalemi, bu şiirle birlikte kadının değerini ve güzelliğini gönüllere armağan etmiştir.