Evvel zaman içinde yazılı şiirler olmasa
Kim inanırdı bu antik şehrin varlığına
Yerle yeksan olmuş silinmiş tüm anılar
Kaybolmuş evlerin avlusundan yaşam izleri
Susmuş kapı önlerinde çocuk cıvıltıları
Buralarda bana ait hiçbir şey yok artık
Bu taş üstünde taş kalmamış şehir bana yabancı
.
Sanki hiç yaşanmamıştı inanç kardeşliği
Sanki hiç medeniyet görüp hoş görüyle tanışmadı bu şehir
Sanki yalandı çocukluğumuzun kahramanları
Ve sanki hayaldi şairlerin tarih kokan sokaklarında
Dolaşıp çat kapı şiirler okuduğu
Şimdi kaba saba moloz yığını her yer
Bu tek kişilik dar sokaklar bana yabancı
.
Bir daha açar mı ki!
Bu yükselen beton duvarların üstünde endemik çiçekler
Bir daha öter mi ki!
Yüksek binalar arasında ya corti ya corti diye
Komşuya serenat yapan kumrular
Ya avuçlarımı açıp kana kana su içtiğim çeşmeler
Bir daha bonkörce akar mı ki çocukluğumdaki gibi
Bu asırlık Ayn zığabo bana yabancı
.
Bilmiyorum ki eski tanrılarımı kızdırdık
Adadığımız nezirler mi eksik kaldı
Buhur yakarken zikirde mi eksiklik ettik yoksa
Say ki hiç kaynamadı kazan kazan hirisiler
Say ki hiç paylaşılmadı hak için lokmalar
Oysa ki şahitti bütün bunlara Habibi Naccar
Şahitti Asi Nehri ve yaşanan tüm acılı feryatlar
Ve insanlar insanlar yaraya tuz basan insanlar
Ne “ehlen ve sehlen’imiz” kaldı
Ne de “ne ediyon bre kene’miz”
Bu dost diye sıktığımız eller bana yabancı.

Ali Esmeray (Hoyrat)11 Şubat 2025 Salı