Parayı seven değil,
paraya secde eden kaybolur.
Cebindeki kâğıdı kalbine koyan
imanı bozuk terazide tartılır.
Muhtaçlıktan doğan hırs
ölümsüz sanır kendini,
doymaz,
yetmez,
artık insan değildir—
hesap makinesidir.
Amerika elli centi zincir yapar,
zinciri altın sanan sevinir.
Para geçince eline
mutluluk havaya uçar,
ama ruh yerde sürünür.
Kimisi parayı kutsar,
kimisi ilah eder,
cinler bile güler buna:
“Biz ateşteniz,
siz kağıda tapıyorsunuz.”
Zengin parasıyla güler,
fakir parası için yanar.
İkisi de bilmez:
Para sevilmez,
kullanılır.
Mamon konuşur Orta Çağ’dan:
“Beni tanrı yaptılar,
sonra beni bahane.”
Yedi cehennem yetmedi,
bir de banka kurdular.
Kadın para ister,
adam para olur.
Tüccar vicdanı tartar,
eksik çıkarsa kâr yazar.
Allah şımaranı sever mi?
Hayır.
Parayı imtihan yapanı sınar,
ilah yapanı bozar.
Nefis parayı eline alınca
iman cebe kaçar.
Kötüye kullanıldığında
altın,
zehre döner.
Roma’nın kralı fısıldar:
“Haz peşinde koş,
düşünme.”
Gelecek diyor:
“Krediyle zengin ol.”
Borcu ilah yapan
özgürlüğü satar.
Seksle avut,
alışverişle sustur,
kartla zincirle—
modern put bu.
Para kötü değil,
putlaştıran kötü.
Servet günah değil,
onu tanrı yapan sapıtır.
Gerçek zenginlik
cüzdanda değil,
diz çökmeyen kalptedir.