Karadan karaydı o şubat günü
Geçti filim gibi geçmişin dünü
Unutmaz yaşayan asla bugünü
Şubatın soğuğu esti de geçti
Artık her şey için belki de geçti

Her şey rutininde giderken bir an
Yer yarıldı koptu değişti devran
Kızılca kıyamet feryatla figan
Çaresiz çığlıklar yürek dağladı
Ana bacı kardeş her gün ağladı

Sanki her bir yanım ateşten çember
Yayıldı dünyaya o kara haber
Yuvalara düştü hüzünle makber
Söndü ocakların kalmadı feri
Kolon kesenlerin işte zaferi

Bir damla su ile ekmeğe muhtaç
Zengini fakiri o soğukta aç
Dizilmiş mevtalar sayamadım kaç
Gözümde canlandı geçmişin izi
Yalvarırım Rabbim sen koru bizi

Kimisi mutluydu kimisi mutsuz
Gece dört on yedi her şey umutsuz
“Kimse var mı” sözü kaldı yanıtsız
Dargınlık kırgınlık kaldı mahşere
Üç günlük dünyada kırma boş yere