Ülkemin her köşesinde ayrı güzellikler var.
Allah onları görüp ibret alan duyularımızı ve hisseden yüreğimizi sağlıklı kılsın.

Başta doğduğum köy Amasya-Taşova-Dereli ve eşimin köyü Giresun-Görele-Sağlık köyü olmak üzere; ülkemin tüm köylerine ve güzel insanlarına selam olsun....

Kimileri manileri küçümseyerek, şiir yazmıyor sadece mani yazıyor diye bazı şiirimsileri küçümsüyorlar. Mesela çocukluğumdan bizim köyden bir mani

Bahçe benim güllüğüm
Gül değil bülbüllüğüm
Eller haftalık sever
Sen benim ömürlüğüm

Kaç şiire bedel hikayesi olan
Aşağıdakiler de benden.

KÖYE MANİLER

Köye yazdım maniler,
Hasta olan iniler.
Hayalleri gelir de,
Gelmez mi hiç gidenler.

Eline almış nacak,
Alafı kucak kucak,
Verince ineğine,
Bayramı olur ancak.

Ele almışsın orak,
Ot nerde haber alak,
İftiracı hasedden
Uzaklaş köşe bucak.

Almış sırtına şelek,
Ucu yere değecek,
İçini Kiraz, çilek,
Doldurup süsleyecek.

Elinde var kazması
Bahçeyi kazar durur,
Yetişmiş bezeneğin,
Şavkı önüne vurur.

İhtimal bir yaşında,
Daha da büyük değil,
Kuzusunu sırtlamış ,
Sevgi yükü yük değil.

Kumrunun kanadına,
Takmış okunmaz nağme.
Eşi de oradaysa,
Değme keyfine değme.

Serçenin kanadında,
Takılı şükür eli.
Çağlarken,yüreğinde
Sonsuz sevdanın seli.
(DxG)