Ahmet’in okul yolu aynı yerden geçerdi
Hep dergahın yanından geçerken su içerdi

Dergahın kapısından hiç içeri girmezdi
Aşk ile yanmak nedir aklı fikri ermezdi

Bir gün yağmur yağarken dergaha hızla daldı
Köşesinde oturan dervişe bakıp kaldı

Ahmet’e gülümseyip şu aynaya bak dedi
Dönüp aynaya baktı ayna çok eski idi

Sureti çok bulanık üstü temiz değildi
Düzgün görünmüyordu her şey yana eğildi

Derviş aynayı sildi Hakk dokulu bir bezle
Ahmet bu kez yüzünü gördü diktiği gözle

Derviş insan kalbi de işte böyledir dedi
Ahmet başını eğdi evet öyledir dedi

Kıskançlık ve bencillik kalbi karartır birden
Hakikat görününce kalp temizlenir kirden

Ahmet o günden sonra düzelmeye çalıştı
Kırıcı olmamaya güzel huya alıştı

Günler ilerledikçe içi huzurla doldu
Yolların içinde yol yolda sevgiyi buldu

Bir gün tekrar dergaha gidip dervişi sordu
O artık yoktu ama onun aynası vardı

Hüner aynada değil gördü kalbin bendini
Şükretti gülümseyip öğrenmişti kendini

Değişim dışta değil insanın kalbindedir
Beyzade erdemli ol ne güzel kalbin dedir

Beyzade / Hüseyin Ekici
04.02.2026